چرا در تهران امکان برگزاري تظاهراتي مانند قاهره نبوده و نيست!

از آغاز تظاهرات مردم در مصر و مشاهده موفقيتهاي گام به گام آن، حسرت ميخوريم که چرا سال پيش کوتاه آمديم و نتوانستيم جنبش سبز را به حداقل اهدافش که همانا برگزاري مجدد انتخابات با ناظر بين المللي بود برسانيم. اين در حالي است که تعداد تظاهر کننده در روز بيست و پنج خرداد و روزهاي بس از آن چندين و چند برابر تعداد تظاهر کنندگان مصر بود. گفته ميشود که ما بايد در خيابانها حتا در شبها آنقدر ميمانديم تا به نتيجه ميرسيديم و رهبران را به خاطر کوتاه آمدن ملامت ميکنند. يا آنکه چرا رهبران به دنبال اخذ مجوز براي راهپيمايي بودند که هيچگاه صادر نشد و نخواهد شد. ميگويند که رهبران بايد مانند مصريان بدون مجوز اعلام تجمع ميکردند و الان هم بايد روزي را براي اين کار تعيين کنند.

اما يک نکته مهم را گويا پس از يک سال و نيم کمي فراموش کرده ايم. رژيم ايران و رهبرش از همان روزهاي انتخابات تصميم قاطع گرفته بودند که با بي رحمي هر چه تمام تر با مخالفان برخورد کنند و کردند و همه ابزارهاي لازم از نيروهاي امنيتي و رسانه هاي تبليغاتي را براي آن هماهنگ کرده بودند. نحوه برخورد سپاه و بسيج با مردم، وجود کهريزک و بازداشتگاه هاي مشابه، بستن کليه ارتباطات بين المللي، دستگيري شبانه هر کس که کوچک ترين ارتباط را با رسانه هاي بين المللي برقرار ميکرد را همه يادمان هست. حال با اطمينان ميتوان گفت که رفتار نيروهاي امنيتي ايران با مردمش در جهان امروز به طرز بي سابقه اي سبعانه بوده و هست و روي ديکتاتورترين رژيم هاي حال حاضر جهان را سفيد کرده است.

در چنين وضعيتي کيست که خود را جاي رهبران بگذارد و دستور مقاومت تا پيروزي بدهد؟ دستوري که ممکن بود و هست که بدون اخذ نتيجه اي به مرگ صدها نفر بيانجامد.

علي رغم بستن بسياري از راههاي ارتباط الکترونيکي بين مردم و رسانه ها، هنور وقايع مصر بصورت بيست و چهار ساعته زنده از شبکه هاي تلويزيوني الجزيره در جهان پخش ميشود. هنوز مردم به راحتي تصاوير مبارک را ميسوزانند و به او علنا فحش ميدهند و نيروهاي انتظامي کاري نميکنند. در آنجا شبانه به خانه کسي نمي ريزند و خود و خانواده اش را به جاي نامعلوم ببرند. درجه آزادي کنوني مردم مصر با آزادي مردم ايران در سال پيش و اکنون اصلا و ابدا قابل مقايسه نيست. همچنين هزينه رفتار ضد حکومت در ايران هزاران برابر آن هزينه در مصر است.

در ايران با رژيمي طرفيم که به هيچ يک از اصول بسيار اوليه حقوق مردم پاي بند نيست و با بي رحمي تمام با شکنجه و اعدام با مخالفينش برخورد ميکند. در چنين شرايطي مقايسه ايران و مصر از اساس اشتباه است. شايد بايد ايران را با کره شمالي مقايسه کرد.